Make your own free website on Tripod.com

<< week terug <<    terug naar overzicht    >> week verder >>

Maandag 11 februari, Corriverton, Brits Guyana            Km 211,1  Totaal Km 3623,5

Voordat ik richting Paramaribo kan, moet ik nog een ochtendje de papierkoffer in. Hier in Georgetown ga ik langs de immigratiedienst om mijn motor tijdelijk te laten invoeren en krijg papieren voor het uitvoeren. Die papieren moet ik dan bij de grens met Suriname afgeven. Verder ga ik langs de Surinaamse ambassade om te melden dan ik per land de grens over zal steken en langs een verzekeringsfirma om een schadeverzekering voor Suriname te regelen.
Ik ben dus de hele ochtend in het centrum en krijg een goed zicht op de oude binnenstad en de haven, de markt, veel oude houten koloniale gebouwen en veel Caribische kleuren. Ik ga er vanuit dat dit wel de hele dag gaat duren maar de bureaucraten werken mee en om drie uur ’s middags vertrek ik richting Corriverton, de grens met Suriname, aan de Corantijn rivier. 
De weg is erg slecht en druk met verkeer. Veel bruggen en een veerboot-oversteek op het eerste stuk naar Rosignol. De weg volgt de kust en heb goed zicht op de Atlantische Oceaan.  In Rosignol zoek ik een plekje op de veerboot die de Berbice rivier oversteekt naar New Amsterdam. Ik probeer de motor te laten lopen omdat ik geen zin heb om hem weer aan te duwen. Maar de overtocht duurt te lang, en de motor wordt te warm, het nadeel van een luchtgekoelde motor. Ik duw de motor de veerboot af en wordt door wat havenwerkers geholpen om de motor weer aan te duwen. 
Er is een uur tijdverschil tussen Brazilie en Brits Guyana, wat betekent dat het hier ook een uur eerder donker wordt, hier heb ik helaas geen rekening meegehouden. De veerboten werken ook niet mee, waardoor ik de laatste twee uur naar Corriverton in het donker rij. Ik heb bijna anderhalf uur achter een vrachtwagen aan gereden die de weg voor mij verlichte omdat mij lamp nog steeds niet optimaal werkt. 
In Corriverton boven een drankengroothandel een kamertje gehuurd. De motor kan beneden tussen de pallets met lege flessen staan. Ik neem alvast even een kijkje in de haven waar ik morgen de veerboot naar Nieuw Nickerie (Suriname) wil nemen. Na de motor te hebben gestald ga ik bij de naburige chinees een hapje eten. Het is groot feest vanwege het Chinees nieuwjaar en dat moet ik natuurlijk meevieren volgens mijn Chinese gastheer. Weinig keus want ik met dit lawaai doe ik toch geen oog dicht. De Chinezen blijven mij drank en eten geven, ik word voorgesteld aan de hele Chinese gemeenschap van het dorp. Vertel over mijn reis en krijg wat tips voor de route naar Paramaribo. Om twaalf uur is er een vuurwerk met vooral veel knalwerk om de kwade geesten te verdrijven. Binnen een halfuur is de straat rood van de hoeveelheid vuurwerk die er wordt afgestoken.

foto 's week 5

Dinsdag 12 februari, Paramaribo, Suriname            Km 279,3   Totaal Km  3802,8

De veerboot gaat volgens mijn informatie om tien uur ’s ochtends. Om acht uur ben ik er al, veel te vroeg maar verwacht problemen aan beide kanten van de grens. Het duurt tot negen uur voordat ik een kaartje kan kopen. De douane aan de Guyanese kant zijn erg vriendelijk en zonder problemen kom ik de veerboot in. De boot vertrekt om elf uur en is na een uurtje aan de overkant.
Weer geprobeerd de motor op de bot draaiende te houden maar net voor aankomst slaat hij af. Met een duwtje van wat medepassagiers krijg ik hem snel weer aan de praat. Bij de Surinaamse Douane kijken ze wat raar naar de Nederlandse motor, maar ik kom zonder problemen het land in. Krijg een visum voor 8 dagen, die bij de vreemdelingenpolitie in Paramaribo verlengt kan worden. Om twee uur rij ik dus echt op Surinaamse bodem. Zdra ik het moderne douane complex uitrij houd het asfalt op en volgt er een zandpaadje richting Nieuw Nickerie. De omgeving bestaat uit veel plantages met kleine kanalen die het gebied doorkruisen, een polderlandschap met sluisen en bruggen uit de koloniale tijd. Zo te zien is het laatste onderhoud ook in die tijd geweest, maar ik voel me hier in dit polderse landschap beter thuis, dan vorige week in de dichte jungle.
De weg naar Nieuw-Nickerie is erg slecht met veel stukken mul zand. Eenmaal op de kustweg vanuit Nieuw-Nickerie is het redelijk asfalt, met veel gaten. De weg gaat door het binnenland naar Wageningen, een klein dorpje waar een groep boeren uit Nederland in het koloniale verleden een aantal plantages gerund hebben. Na ruim een maand Zuid-Amerika komen de oude ANWB wegwijzers vreemd over. Na wat rondrijden door de omgeving van Wageningen vervolg ik mijn rit richting de kust. De kust volg tot aan de Coppename rivier. Suriname heeft geen zandkust maar een mangrovenkust, vanaf de kustweg gezien lijkt dit net een moeras.  In Totnes stop ik even om wat geld te wisselen en kom erachter dat 10 euro ongeveer 20.000 Surinaamse guldens is. Nog even wat benzine in de tank en dan op naar Paramaribo. Omdat de klok weer een uur vooruit gegaan is, schiet de tijd al aardig op en moet nu echt vertrekken om voor het donker in Paramaribo te zijn. Ik vraag hier alvast de weg naar het Diakonessenhuis in Paramaribo, waar Ingrid woont. Bij de Coppename rivier blijkt de veerboot naar Boskamp vervangen door een nieuwe brug, wat weer wat in tijd scheelt. Via Boskamp, Groningen en nog wat andere dorpen met Hollandse namen rij ik rond zes uur Paramaribo in. Een kwartier later sta ik voor het Diakonessenhuis.
Ik vraag bij de portier of ik naar de zusterflat mag. Niet geheel onverwacht vraagtt hij aan deze ongeschoren man op een motorfiets en totaal onder de bagger zit, “wat zijn jouw zaken daar?” Ik leg uit de vriend van Ingrid te zijn en dat zij mij verwacht. Ik mag naar binnen maar de moddermachine moet hier blijven. Dan komt er een andere portier die wel op de hoogte is van mijn komst en zegt dat ik beter via de andere ingang kan rijden. Op naar de andere ingang, waar er eerst weer even met de hoofdingang gebeld moet worden voordat ik doorkan rijden. Op zoek naar Ingrid in de zusterflat kom ik eerst Hans tegen (ook een stageloper uit Nederland) die me wijst waar Ingrid woont. Erg leuk om Ingrid na ruim twee maanden weer te zien. Ingrid heeft een appartementje op het terrein van het ziekenhuis. Na lekker bijgekletst te hebben, stel ik me voor aan de andere Nederlandse studenten hier. Lonneke, Marleen, Hannah, Alies, Hans, Maaike en haar vriend Frank. Verder woont er een verpleegster (Lydia) uit Nederland die hier een jaartje werkt. Hans, Marleen en Alies heb ik op het afscheidsfeestje van Ingrid al gezien. En Lonneke is de vriendin van Ingrid uit ’t Zand die ik ook weer ken van het uitgaansleven in Schagen. ’s Avonds halen we alle spullen van de motor, gaan de sloten erop en het zeil erover. Die heeft zijn best gedaan, en krijgt rust toegeschreven de komende tijd. Nog even wat eten halen bij een Chinees hier in de buurt en verder de hele avond bijgepraat.

foto 's week 5

Woensdag 13 februari Paramaribo, Suriname

Ingrid  werkt in het Diakonessenhuis op de afdeling 'vrouwen interne' en moet om kwart voor zeven beginnen. Half negen is ze echter weer terug in het appartement. Ze heeft van de hoofdzuster vrij gekregen zodat haar drie weken vakantie vandaag al beginnen. We gaan ’s middags met de bus naar de stad. Paramaribo is onwijs groot en wijds uitgespreid. Er is weinig of geen hoogbouw en er is niet echt een centrum, maar de straat langs de rivier waar de meeste oude koloniale gebouwen staan wordt gezien als het centrum. Het ziekenhuis staat echter ook in de wijk centrum, een beetje onduidelijk zoals wel meer dingen in Suriname. Aan de rivier is ook 'de waterkant', een boulevard met winkeltjes en snackbarretjes waar allerlei Surinaamse gerechten verkocht worden. Het Surinaamse eten is echt geweldig. Vanwege de vele culturen en nationaliteiten zijn er veel soorten eten verkrijgbaar. Javaans, Chinees, Indisch en natuurlijk de Surinaamse gerechten. Ook is er een hollandse snackbar en een pannenkoekenhuis. Aan de waterkant staan ook een aantal Nederlandse kroegen. Het Leidseplein, een bruine kroeg en 't Vat, waar eigenlijk altijd Hollanders op het terras zitten. De Waag is een oud waaggebouw dat omgebouwd is tot grandcafe. We lopen langs 'de waterkant' naar het presidentiele paleis en fort Zeelandia. Samen met Ingrid loop ik terug uit de stad. Het is een uur lopen naar het ziekenhuis, echt veel te zien is er niet.

foto 's week 5

Donderdag 14 februari Paramaribo, Suriname

Vandaag komen Rob en Martijn, de broers van Lonneke. Die gaat ze vanmiddag van het vliegtuig afhalen, ook komen de ouders en het broertje van Maaike met dezelfde vlucht. Ingrid en ik gaan naar het internetcafé hier en halen en versturen onze post. Even lekker wat Hollandse snack gehaald bij de snackbar. Als we terugkomen zijn Rob en Martijn er. Rob woont vlakbij mij in Amsterdam en heeft nog wat malariapillen bij onze apotheek voor me meegenomen. Ze brengen met hun mee leuke kado’ s uit Nederland, het laatste nieuws uit Nederland Amsterdam 't Zand en Schagen. Erg leuk om de verhalen te horen. 's Avonds halen we eten en drinken bij de supermarkt en blijven we bij het appartement zitten.

foto 's week 5

Vrijdag 15 februari Paramaribo, Suriname      

Bij binnenkomst in Suriname heb ik net als iedereen maar een visum voor een week gekregen en moet deze gaan verlengen bij vreemdelinge dienst in de stad. Rob en Martijn laten hun Visum ook verlengen en de dames gaan ook mee. Bij de vreemdelingen dienst is het erg druk en we staan een halfuur in de rij voordat we aan de beurt zijn. Ik krijg een maand verlenging en als ze om een vliegticket vragen zeg ik dat ik op de motor ben. Ze kijken me even raar aan en zeggen dan dat het wel goed is.
Hierna gaan we de stad in. Ik heb nog een hangmat nodig en de jongens willen er ook een kopen en we lopen heel wat winkeltjes af en zien allerlei leuke ding. De dames kopen alvast wat inkopen voor maandag als we het binnenland ingaan. We gaan wat eten en drinken bij het Vat en gaan daarna op het terras bij de waterkant zitten, en nemen wat typische Surinaamse snacks.

foto 's week 5

Zaterdag 16 februari Paramaribo, Suriname     

Op tijd naar de stad om inkopen voor maandag te doen als we vijf dagen naar het binnenland gaan. Ik moet ook nog een hangmat kopen en weet al welke ik wil, ik heb er gister namelijk eentje gezien bij de Jerusalem Bazaar. We proberen nog korting te krijgen omdat we er drie kopen, maar daar willen ze niets van weten. Zelf het touw krijgen we er niet bij. Er is hier ook een Krasnapolski Hotel en daar mogen op zaterdagmiddag de buitenlandse studenten gratis van het zwembad en dakterras gebruik maken, daar zijn we met z’n allen heen geweest. De dames kwamen daar veel bekende tegen, en ik werd herkend door een jongen die ik bij de Surinaamse Ambassade in Amsterdam ben tegengekomen. Even lekker weken in het zwembad. Lekker zonnen en in de whirlpool. Ze hebben hier ook warme douches die heb ik al twee maanden niet gehad, dus daar gaan we even van genieten.
Om drie uur gaan we even langs het garagebedrijf waarbij we een busje gehuurd hebben om ons naar het binnenland te brengen, even kijken wat voor bedrijf het is. We gaan er met de bus heen, en moeten nog tien minuten lopen voordat we er zijn. We zijn nu in een rijker gedeelte van de stad want er staan hier mooie huizen. Veel van deze huizen zijn van ambassadeurs en regeringsleiders. Garage Ricky ziet er goed uit, en we spreken af dat we de helft op de heenweg betalen en de andere helft op de terugweg. Zodat we niet in het binnenland worden achtergelaten. Vanavond gaan we lekker uit eten bij het pannenkoekhuis. Je kunt daar wel 200 verschillende pannenkoeken krijgen, ik ga ze allemaal proberen zeg ik. Maar na twee zit ik propvol. Verder zetten we de hele avond op het terras bij de waterkant en gaan we lopend naar het ziekenhuis. 

foto 's week 5

Zondag 17 februari Paramaribo, Suriname         

We zouden vanochtend nog naar een rondleiding naar de grote houten kerk hier gaan maar dat schiet er bij in. Er wordt vandaag eerst uitgeslapen, daarna worden de laatste inkopen voor de tocht naar het binnenland gedaan. Veel chinezen runnen hier de supermarkten die bijna altijd open zijn, want chinezen die werken altijd. We gaan morgenochtend om half zes met de bus naar Witagron een plaatsje aan de Coppename rivier, waar we overstappen op bootjes die ons verder het binnenland inbrengen tot aan de Raleighvallen. De Raleighvallen zijn een serie stroomversnellingen in de Coppename rivier midden in het grootste natuur reservaat van Suriname waar we een huisje voor vijf dagen gehuurd hebben. Om de kosten te besparen gaan we met zo’n groot mogelijke groep, met z’n dertienen.
’s Middags gaan we naar Fort Zeelandia waar er om één een rondleiding is waar het een en ander verteld wordt over het fort en de geschiedenis van Suriname. Ze zijn er even voor enen en wachten op de binnenplaats tot de rondleiding begint. Een goed gevormde Surinaamse jongedame begint te vertellen over de indianen de oorspronkelijke bewoners van Suriname, en de eerste koloniale bezoekers. Dat eerst de Engelse een fort bouwde, wat later veroverd werd door de Nederlanders. Weer terug veroverd door de Engelsen. Waarna de fransen langskwamen, en het weer terugkwam in Nederlandse handen. Na een korte bezetting door de Engelse in 1800 is het in Nederlandse handen gebleven. Het fort is totaal gerestaureerd en is weinig meer in originele staat. Maar we krijgen een goede indruk hoe het er hier uitgezien heeft. Vanaf de torens is er mooi uitzicht over de Suriname rivier. We krijgen een leuke rondleiding. Er wordt veel verteld, maar krijgen een beetje standaard antwoorden op onze vragen. Ook de kritische vragen over de Decembermoorden die hier hebben plaatsgevonden worden omzeild. Na de rondleiding lopen we nog wat rond in de stad en gaan ’s avonds gezellig aan de waterkant zitten. 

foto 's week 5


StaBroek market in GeorgeTown, Brits Guyana.


De eerste meters in Suriname.


Het staatslogeergebouw in Totnes, Suriname.

alle foto 's week 5

<< week terug <<   overzicht   bovenkantpagina   >> week verder >>