Make your own free website on Tripod.com

<< week terug <<    terug naar overzicht    >> week verder >>

Maandag 28 januari, Santa Fe Venezuela              Km 85,9          Totaal:   547,3

Santa Fe is een klein vissersdorpje aan een prachtige baai gelegen, met een parelwit strand. Er zijn een handje vol hotels en bungalows op het strand en ook een paar eetgelegenheden. Die bijna allemaal door reizigers gebruikt worden. Ik loop 's ochtends de baai van de ene punt naar de andere en kijk in de haven waar het erg druk is met vissers die uitvaren. De bungalow waar ik in geslapen heb licht aan het strand  en is vrij luxe ingedeeld voor een bungalow, en ik heb dat ook heerlijk geslapen. Om half elf kijk ik de motor na, en begin alles weer te pakken. En rijd om half twaalf richting Puerto la cruz, waar de veerboot om één uur vertrekt. Bij de veerboot aangekomen is het een beetje onduidelijk waar ik een kaartje moet halen maar om half één heb ik een kaartje, en om kwart voor één staat de motor aanboord.
Met een touw bind ik de motor goed vast aan een railing, zodat hij niet kan omvallen door de bewegingen van het schip. Helaas mag er niemand op het dek van de auto blijven en moeten we allemaal naar de eerste of tweede klas. Ik haal het bovenste deel van mijn tanktassen eraf, voor wat leesmateriaal. Een medewerker van de veerboot brengt me naar de eerste klas, die erg lux is. Maar als hij om mijn kaartje vraagt, wordt ik al snel naar de tweede klas verbannen, die erg smerig is. Ik zoek een plaatsje aan de rand van de boot, voor de frisse lucht. De veerboot vaart dwars door het Mochima National Park en het uitzicht over de eilanden is erg mooi.
Na twee uur varen komen de langs de kop van het Array schiereiland. En het eerste eiland van Neuvo Esparta, de provincie waar Isla Margarita toe behoord komt in zicht. Rond half vier komt ook Isla Margarita in zicht en ik verbaas me erover hoe groot het eiland is. Toch duurt het tot vijf uur voordat de haven van Punta Piedras binnenvaren. Voordat we van boord kunnen zijn we weer een halfuur verder, maar om half zes rij ik door de politie controle, waar ik even moet uitleggen waar ik vandaan kom en naar toe ga, en rij daarna richting de hoofdstad van het eiland. Maar onderweg is er weer een politiecontrole, er staan drie politiemannen twintig meter van elkaar. De eerste en de tweede geven aan dat ik door mag rijden, maar van de derde moet ik aan de kant. Laat mijn papieren zien en het is goed en mag doorrijden.
Na de hoofdstad La Asuncion rijd ik door naar een deel van het eiland wat bekend staat om zijn mooie stranden, El Aqua genaamd en informeer bij een aantal hotelletjes de overnachtingprijs. Maar kom als laatste bij wat appartementen ( Hotel Nathalie) gerund door een Nederlands stel ( Piet en Nathalie ). De appartementen zijn echt schitterend en vlakbij het strand. Ik kan mijn motor hier veilig stallen, dus de keuze is vrij snel gemaakt. ’s Avonds ga ik de boulevard op en kom heel veel Nederlanders tegen. Maar er is nergens een leuk barretje of restaurantje. Ik ben snel weer in het appartement.

foto 's week 3

Dinsdag 29 januari, El Agua, Isla Margarita, Venezuela, Km: 64,2        Totaal Km: 611,5

Wat een heerlijk appartement, erg luxe. De motor kan binnen de poort staan, en staat daar veilig en droog. Na een ontbijt is het op naar de stad om mijn tanktassen bij een schoenmaker te laten maken en wat inkopen te doen. De motor voelt lekker aan zo zonder bagage. Porlamar, de grootste stad van het eiland, is een grote moderne stad, echt Spaans met een zacola (een centraal plein) met daaraan de kathedraal. Er is veel eenrichtingsverkeer in de stad en het is erg druk met auto’ s en daarbij rijden de meeste Venezuelanen als gekken. Niet echt een pretje om te rijden dus, en ik besluit om hier voortaan maar met de bus heen te gaan.
Na bij heel wat schoenmakers te zijn geweest, kom ik er eindelijk bij eentje die wel een grote naaimachine heeft om de schuren te repareren. Ik vraag ook meteen of de tassen kunnen worden verstevigd met leer, maar dat blijkt onmogelijk. Ik kan ze morgenmiddag weer ophalen. Verder rij ik wat rond in Porlamar en omgeving waar veel grote hotels staan waar veel Nederlanders en Duitsers met all-in arrangementen zitten. Maar de meeste komen hun hotel niet uit. En de gezellige barretjes die ik hier had verwacht blijken ook onvindbaar dus als het begint te schemeren begeef ik me weer richting Playa El Agua. Waar ik ’s avonds met Piet en Nathalie aan de praat raak en met een paar biertjes erbij hebben we het over het leven hier in Venezuela en hoe verschillend het wel niet is met Nederland.
Zij zijn hier vier jaar geleden een hotel begonnen en vertellen mij wat van de situaties die ze hier hebben meegemaakt om dat hier van de grond te krijgen. Verder geven zij me veel informatie voor de papieren die ik nog moet regelen voordat de reis naar het zuiden kan beginnen. Verder kennis gemaakt met wat andere medebewoners van het hotel. Tony een vrolijke Guyaneze Jongen van een jaar of dertig, die graag voor iedereen kookt en dat ook erg goed kan. Gunter een hoe kan het ook anders Duitser die na acht jaar Thailand even hier aan het kijken is of hij het hier ook kan uithouden. Verder zitten er nog twee Engelse mannen, maar die komen wel erg vreemd over en kom er ook al snel achter dat ze niet allemaal op een rijtje hebben. Alle ingrediënten voor een gezellige boel dus. Het wordt dan ook nog een gezellige avond.

foto 's week 3

Woensdag 30 januari, El Agua, Isla Margarita, Venezuela

 Vandaag eerst maar even op het strand relaxen, en in zee gezwommen. Erg lekker maar na een uurtje heb ik het wel weer gehad. Ik geef de motor een dag vrij, en ga met de bus naar Porlamar. De bus doet er erg lang over. De 30 minuten met de motor worden ruim een uur met de bus. Ik moet op het einde van de middag bij de schoenmaker zijn, maar besluit eerst even te kijken in welke gedeelte van de stad die ook al weer zat. Ik weet de straat, maar na wat rondvragen blijkt die straat helemaal niet te bestaan, en blijkt dat ik een reclamebord voor straatbord heb aangezien. Aangezien het hier allemaal op elkaar lijkt, schiet het niet erg op. Ik weet dat het ergens in de buurt van het zocala (centrale plein) is. En na twee uur rondlopen heb ik het eindelijk gevonden. En voel daarna erg stom als ik in mijn portemonnee op het bonnetje vind waar ook het adres op staat.
Verder nog opzoek geweest naar olie en andere onderdelen voor de motor. Ook koop ik een paar wielrenners handschoenen, want de gewone handschoenen zijn te heet in dit klimaat. Even wat gemaild met het thuisfront. De winkels hier zijn tot laat open en loop tot acht uur rond in de stad, en tegen de tijd dat de bus vanuit de stad terug in Playa El Agua is, loopt het al tegen tienen.
Later op de avond nog wat gedronken met Piet, die me verteld over een groot winkelcentrum waar ze alle spullen hebben die ik nog nodig heb, net buiten Porlamar. Dus daar gaan we morgen dan maar heen. Na gister de buurjongen te hebben ontmoet, raak ik vandaag met zijn broertje aan de praat. Nou ja ‘praat’ is een groot woord aangezien ik de Spaanse taal nog niet helemaal beheers en Piet een heleboel vertaald, die vloeiend Spaans spreekt.

foto 's week 3

Donderdag 31 januari, El Agua, Isla Margarita, Venezuela       Km 61,2         Totaal Km 672,7

Op naar het grote winkelcentrum. Nathalie heeft goed uitgelegd waar het is en met een getekend plattegrondje kan het niet mis gaan, maar toch presteer ik het om verkeerd te rijden en kom na wat omwegen toch bij het winkelcentrum aan. Wat een kolossaal gebouw, echt een superMall naar Amerikaans voorbeeld. Ik loop wat rond en zie al snel een Gamma-achtige winkel waar ze inderdaad alle onderdelen hebben die ik zoek. Later bij een groothandel in voedingsartikelen nog even de voorraad blikvoer en ander voedsel aangevuld.
Ik ben nu ook al twee dagen opzoek naar de tijden van de veerboot terug naar het vaste land. Maar dat schijnen ze nergens anders te weten dan bij de haven, dus dan rijden we daar maar even langs vanmiddag. Daar aangekomen, kom ik erachter dat de veerboot naar Cumana gerund wordt door een andere firma als die van Puerto La cruz (waar ik vandaan gekomen ben) maar die zit in een ander gedeeltje van het havendorpje Pienta de Piedras. Daar kom ik na wat vragen erachter dat er om 7 uur en 11 uur elke dag een boot gaat.
Op de terug weg naar Playa El Agua even gestopt bij de bank om wat geld te pinnen. Er staan wat Hollanders voor me bij de pinautomaat. En die jongens herkennen me van ’t Geveltje in Schagen. Ik raak met ze aan de praat, het zijn Remco Mohr en Bart Nieborg uit Schagen. Het pinnen is hier erg grappig eigenlijk net een videospelletje want je moet alles erg snel uitvoeren en als je even te lang nadenkt dan breek de machine de transactie af. De jongens zijn hier voor een week en zijn gister net aangekomen. Ze zitten in een groot hotel vlakbij mij. Ik spreek later op de middag af op het strand. ’s Avonds heeft Tony een heerlijke maaltijd gemaakt en drink ik met Remco en Bart een biertje bij mijn appartement en met z’n drieën gaan we ’s avonds te stappen. De enige tent waar enigszins iets te doen is, is een vage strandtent waar we even lekker gaan bieren.

foto 's week 3

Vrijdag 1 februari, El Agua, Isla Margarita, Venezuela  Km 175,0 Totaal Km 847,1

Shit verslapen. Ik had om negen uur voor ontbijt met de jongens afgesproken, maar aangezien we rond drie uur de kroeg uitkwamen rollen en mijn gigantische kater vanochtend niet erg vreemd. Om half elf zitten we dan toch in het hotel van de jongens lekker aan het ontbijt. Het lijkt Remco wel leuk om vandaag wat meer van het eiland te zien en aangezien ik ook nog niet zoveel van het eiland gezien heb besluiten we samen op de motor het eiland rond te crossen vanmiddag.
Rond één uur vertrekken we en rijden eerst naar de punt van het eiland bij Manzanillo waarbij we vanaf de weg een mooi overzicht over de baai en het dorpje hebben. Verder rijden we over de andere kant van het eiland naar het visserdorpje JuanGriego waar we bij de haven op de pier even stoppen. De route gaat verder richting Laguna de la Restinga, een nationaalpark wat het mangroven strand omvat die de twee eilanden die samen Isla Margarita vormen verbinden. Maar we rijden verkeerd en komen op het mangroven strand uit, waar de weg steeds slechter wordt en besluiten terug te gaan. En komen via de juiste weg bij La Estuaria, een laguna tussen de mangroven. Daar aangekomen maken we met één van de bootje een tocht over de laguna en door de mangroven.
Over brug komen we bij het andere eiland van Isla Margarita, Peninsula de Macanao. Op dit deel wonen heel weinig mensen er zijn geen toeristen en de begroeiing verschild erg veel met het hoofdeiland. Het heeft hier veel weg van een woestijn alles is erg droog en er staan heel veel grote cactussen. De wegen zijn hier niet zo slecht als verwacht en na drie kwartier zijn ze al aan de westkant van het eiland. Het uitzicht vanaf de motor is erg mooi en binnen anderhalf uur zijn we het eiland rond. Omdat het al aardig begint te schemeren gaan we via de hoofdweg weer terug naar Playa El Agua.
’s Avonds lekker bij de jongens gegeten, en daar smeden we het plan om morgenochtend een van de heuvels hier te beklimmen en naar de dikke jungle die je hier op de toppen van de heuvels heb te gaan. Dus we stellen het plan om te vertrekken nog maar een dag uit. Terwijl ik al drie dagen loop te vertellen dat ik morgen echt wegga.
Verder ’s avonds te stappen geweest in dezelfde bar als gisteren, maar het niet al te laat gemaakt. Al hoewel het nu wel een stuk drukker en gezelliger is dan gister. Maar ik heb geen zin om met een kater een jungle tocht te maken, het is evengoed nog rond twee uur voordat ik in mijn bed lig.

foto 's week 3

Zaterdag 2 februari, El Agua, Isla Margarita, Venezuela

Om half negen ben ik bij de jongens in het hotel en na een lekker ontbijtje lopen wij naar de voet van de heuvels. De aanwijzingen van Piet kloppen en we komen langs een hek door wat gewassen bij een hutje waar we de eigenaar van de grond toestemming vragen om over zijn land naar de heuvels mogen lopen, geen probleem. De beste man wijst ons de weg en al snel lopen wij op een stijl klein bergpadje naar boven.
Het pad is erg slecht en de begroeiing wordt steeds dikker. De vegetatie verandert hier van droge dorre takken en cactussen naar dikke jungle omdat de wolken hier boven tegen de heuvels hun regen lossen. Het pad raken houdt hier toch echt op te bestaan en lopen op kompas en gevoel verder. Maar de jungle is erg dicht. We besluiten het nog een kwartier aan te zien en dan terug te gaan. Ik loop voorop en zie door de dichte jungle al wat meer licht en denk dat het de andere kant van de heuvel is. Opeens hoor ik geritsel naast me en schiet er een grote dikke zwarte slang naast me langs mijn voet en verdwijnt rustig de bossen in. Ik schrik me rot en zo wit als een laken loop ik tegen de andere jongens op.
Erg geschrokken lopen we toch verder en we komen op een open plek in de jungle waar we de andere kant van het eiland kunnen zien. De weg langs de andere kant naar beneden is erg steil en we hebben veel moeite om niet te vallen. We glijden alledrie een paar keer flink uit. Maar na een tijdje komen we uit op een stuk bouwgrond wat stijl tegen de heuvels ligt, ook zien we een hutje maar komen niemand tegen. Vanaf hier is het nog anderhalf uur langs een klein paadje voordat we weer terug in de bewoonde wereld komen. Onderweg kunnen we over het eiland heen kijken ook de andere kant van het eiland is zichtbaar. De begroeiing wordt steeds minder als we dalen, en het duurt niet lang of we lopen weer in de warme middagzon. Een heel verschil met de koele jungle.
Om drie uur zijn we weer terug in Playa el Agua en na me even te hebben omgekleed ga ik naar het hotel van de jongens. Na het eten ga ik mijn motor pakken want morgen begint de reis naar het zuiden. Het inpakken van de motor duurt de hele avond, ik had eigenlijk met Remco en Bart afgesproken in de kroeg maar dat kwam er niet meer van.

foto 's week 3

Zondag 3 februari, Cumana, Venezuela                   Km  51,6          Totaal Km 898,7

Na afscheid te hebben genomen van Piet en Nathalie en Tony, (die nog even een ontbijtje in elkaar had gezet, wat ik nog moest opeten, volgens hem kon ik alle vitaminen wel gebruiken)loop ik even langs de jongens die al weer bij het zwembad liggen. Nog even wat post afgegeven voor Nederland en wat spullen die ik achteraf toch niet nodig had. Ze lopen nog even mee naar de motor en dan begint nu de tocht naar Paramaribo.
Bepakt en bezakt rij ik Playa el Agua uit, richting Puenta Piedras waar de boot om elf uur vertrekt. Om kwart voor tien ben ik er al, na nog even de tank vol te hebben gegooid bij een benzinestation. Dan maar een kaartje kopen, “Kom maar om half elf terug zegt de dame van de kaartverkoop” Ik zet de motor alvast in de rij met auto’ s die wachten op de veerboot. Vraag aan drie verschillende personen of ik in de juiste rij voor de juiste boot sta. En begeef me om half elf weer naar het loket. “Nog tien minuten” –tien minuten later- “Kom om elf uur maar terug” –elf uur- “De boot heeft vertraging kom om twaalf uur maar terug” –twaalf uur- “smak smak smak één uur” zei de dame tussen twee happen rijst met open mond.
Het ziet er naar uit dat het nog wel even gaat duren, en in de warme middagzon die ondertussen flink is doorgebroken is het wachten geen pretje. Naast me in de rij staat een grote vrachtwagen waar een nog grotere benzinetank onderhangt, tot nu toe lijkt dit een vrij normaal plaatje, is het niet dat er benzine lekt uit de tank, ik heb het niet over druppels maar er loopt een straaltje die een grote plas onder de vrachtwagen maakt. De vrachtwagenchauffeur kijkt ernaar alsof het de normaalste zaak van de wereld is, met de benzineprijzen hier (0,10 euro per liter) kan ik me er wel iets bij voor stellen.
Ik ben even bij de bakker geweest en kauwend op iets van een kruising tussen een krentebol en een appelflap zie ik de plas groeien tot op drie meter van mijn motor vandaan. Het is één uur en zonder veel verwachtingen loop ik naar het loket waar ik een blik van de dame krijg van “Daar heb je hem weer” en ze verteld me dat ze geen idee heeft de boot vertrekt en ook niet waar de boot nu is.
Om twee uur zie ik een veerboot in de haven aanleggen en loop maar weer richting loket, waar ik eindelijk een kaartje kan kopen. Maar het is vier uur varen en verder als Cumana zal ik dus vandaag wel niet komen. Om mijn vraag hoelaat de boot gaat wordt “drie uur gezegd” maar ik heb zo mijn twijfels. De veerboot die net de haven is binnen gekomen, heeft meer weg van een rivierveerboot zoals de hempont dan een veerboot die op open zee vaart. Maar om half vier sta ik dan toch eindelijk met motor en al op de boot. En om half vijf, zes en een half uur te laat, varen we dan eindelijk de haven uit, zo dat schiet lekker op. De veerboot gaat lekker te keer op de golven en ik blijf bij de motor om hem rechtop te houden.
Na twee uurtjes op zee wordt het donker en raak ik aan de praat met wat studenten Engels die wat Engels willen oefenen en mij hebben uitgezocht als slachtoffer. Er komt een grote fles Johnny Walker Redlabel  te voorschijn, ik bedankt vriendelijk, maar de studenten Engels babbelen er vrolijk op los, ik krijg de meeste mogelijke en onmogelijke vragen naar mijn hoofd geslingerd. De jongens zijn op studie reis naar Isla Margarita en zijn daar een weekend geweest. Tijdens het hele verblijf zijn ze verplicht engels te praten, ook onder elkaar. Ze studeren aan de Universiteit van Maturin, de grootste Universiteit van het oosten van Venezuela. omdat ik ook die kant opga vraag ik het een en ander de route richting het zuiden en krijg heel wat informatie. De jongens zijn niet de enige die aan het zuipen zijn. Ik zie verschillende mensen met grote flessen drank rondlopen. Een van de studenten legt uit dat Isla Margarita een belasting-vrij eiland is en alle drank er veel goedkoper is dan op het vaste land. Dat zal een lekker zootje worden als al die dronken gasten zometeen in de auto stappen.
Het schiereiland. Array komt in zicht en we varen langs de punt van het schiereiland. In de verte kan ik het licht van het vaste land al zien, en niet veel later komt Cumana duidelijk inzicht. Bij het groepje studenten van om me heen staat komt nu ook hun leraar staan en hij verteld me het een en ander over de stad Cumana. Het ziet er naar uit dat Cumana het eindstation van deze dag wordt.
Al de hele overtocht word ik in de smiezen gehouden door een groep mannen die met vier auto's bij mij in de buurt staan, nu ben ik wel gewend om wat aandacht te trekken. Maar met al die drank in de man zijn ze erg vervelend en ik voel me er niet lekker bij. Ik ga nu ook niet meer bij mijn motor vandaan. De mannen praten wat onder elkaar en kijken en wijzen dan af en toe naar mij. Ik zal het waarschijnlijk wel mis hebben maar ik krijg het idee dat ze wat van plan zijn. Een van de mannen lijkt de rest op te stoken, en de andere mannen krijgen genoeg van hem en hij gaat zich eindelijk wat rustiger gedragen. Ik maak alles klaar om zometeen als eerste van boord te gaan, ik wil voor die mannen van de boot af zijn. 
Om half tien meert de boot aan, en ik sta helemaal vooraan en als de laadklep zakt ben ik als eerste weg, ik rij meteen de stad in waar ik om tien uur ben. Een leuk hotelletje voor de nacht is snel gevonden, motor kan er veilig staan en mijn kamer is redelijk schoon. Ik loop ’s avonds nog even een rondje door de stad en eet en drink een biertje aan de bar in het hotel. De hoteleigenaar spreekt een wat engels en verteld dat hij vroeger ook met de motor Venezuela rond is geweest.

foto 's week 3


De Veerboot naar Isla Margarita.


Het strand van El Aqua.


Manzanillo Baai.

alle foto 's week 3

<< week terug <<   overzicht   bovenkantpagina   >> week verder >>