Make your own free website on Tripod.com

terug naar overzicht   >> naar reisverslag week 1 >>

Voorspel. Het hoe,wat en waarom?

Voordat mijn vriendin Ingrid ging afstuderen in Paramaribo, Suriname speelde ik al geruime tijd met de gedachte haar te gaan opzoeken. Omdat de KLM alleenrecht heeft op Paramaribo zijn de prijzen daar ook naar. Als oude rugzaktoerist bekijk ik de mogelijkheid om naar naburige landen te vliegen. Na enig speurwerk bleek het een betere optie om van Parijs naar Cayenne te vliegen. Cayenne is de hoofdstad van Frans Guyana, wat naast Suriname ligt. Op ongeveer een dag reizen vanaf Paramaribo. Het plan was om een maand langs te komen en ik wilde dan in nog een maand wat van de omliggende landen zien. 
Een ander idee was om naar Venezuela te vliegen en dan met het openbaar vervoer naar Suriname te reizen. Op zoek naar informatie over het openbaar vervoer tussen deze twee landen kwam ik er snel achter dat dit onmogelijk is. Suriname en zijn buurlanden Brits Guyana en Frans Guyana hebben alleen goede wegen langs de kust en vanwege de vele rivieren en dichte jungle lopen er geen verbindingswegen het binnenland in naar Brazilie en Venezuela. Op mijn zoektocht op het internet vind ik informatie over een pad dat een verbinding vormt tussen Boa Vista (in Noord-Brazilie) en Linden (de tweede stad van Brits Guyana). Dit pad is alleen begaanbaar in het droge seizoen en loopt dwars door het binnenland van Brits Guyana. Het pad wordt enkel gebruikt door trucks om de indianendorpen in het binnenland te bevoorraden. 
Mijn plan was gesmeed en ik zou naar Caracas vliegen om vervolgens zelf naar Paramaribo reizen. Via het internet kwam ik in contact met een Amerikaan die met zijn camper Zuid-Amerika rond wilde gaan en ook op zoek was naar informatie om van Venezuela naar de kuststreek van Brits Guyana en Suriname te gaan. Hij had een crossmotor achterop zijn camper en zijn idee was om zo ver mogelijk met de camper te rijden en verder met de crossmotor te gaan. Het leek me een goed idee om met deze man  contact te houden. Toen kreeg ik een nieuw idee, ik neem een mountainbike mee en fiets dat stuk gewoon. Of nog beter ik koop een crossmotor in Venezuela en rij zelf naar Suriname. Ik zag het al helemaal zitten. Helaas kwam er later achter dat ik als buitenlander in Venezuela geen motor kan kopen en uitvoeren naar andere landen. Maar het idee van een reis op de motor bleef in mijn hoofd zitten. Mijn vriendin was ondertussen al vertrokken naar Paramaribo (november 2001) en wist dat ik langs zou komen, alleen nog niet op welke manier. 
Het idee om op de motor een rondreis te maken met als doel Paramaribo liet me niet meer los. Toen de kosten voor het verschepen van een krat van Rotterdam naar Caracas maar op 300 euro uitkwamen was voor mij de kogel door de kerk. Na wat speurwerk blijkt de XT 600 Z tenere (uit 1990) de ideale motor voor de reis, een grote benzinetank, licht en met hoge vering. Ik verkocht mijn oude Honda Silverwing en ging opzoek naar een Tenere. Helaas zijn ze erg schaars en zeer gewild. Na enig speurwerk was er een te koop, weinig kilometers en met reiskoffers. Na een testritje nog wat van de prijs af, en de motor is er. Na een maandje sleutelen, crossen en testritjes maken, is het ondertussen december 2001. Tijd om de motor te verschepen. Ik bouw een sterke krat om de motor heen en deze gaat achter op de aanhangwagen met de auto naar de havens van Rotterdam. De boot vertrekt op 15 december 2001 en zal er drie weken overdoen om in de haven van Caracas te komen. Dus rond de eerste week van het nieuwe jaar zal ik vertrekken, kan ik nog lekker kerst en oud en nieuw in Nederland vieren. De Amerikaan wil tot januari op me wachten en we maken het plan om de tocht door de jungle van Brits Guyana samen op de motor te maken. 

Korte samenvatting

Na een dag vertraging kom ik aan in La Guaira (Caracas). Het blijkt niet eenvoudig de motor uit de haven te krijgen.                     Don (de Amerikaan) heb ik verteld dat hij niet meer op mij moet wachten, aangezien het er tot op het laatste moment naar uitzag dat ik de motor nooit uit de haven zou krijgen. Het duurt uiteindelijk tien dagen voordat de bureaucraten me willen laten gaan. Ik begin mijn tocht langs de kustweg richting Isla Margarita waar ik het laatste papierwerk afrond en de motor klaar maak voor het binnenland. 
In een week doorkruis ik het binnenland van Venezuela en rij door naar Boa Vista (Brazilie). Daar sla ik flink proviand in voor de tocht door het binnenland naar de kust van Brits Guyana. Wanneer ik vanuit Lethem de Jungle inga heb ik eten en drinken voor twee weken bij me en 55 liter benzine (ruim 1000km). De tocht naar de kust is erg vermoeiend en vergt het uiterste. Ik volg een bevoorraadingstruck die maar eens in de maand deze route doet, waar ik ruim twee volle dagen achteraan rij. 
Een week later, begin februari ben ik bij Ingrid in Paramaribo. Bijna een maand maken we tochten door de binnenlanden en de rest van Suriname. Als Ingrid voor haar stage naar een medische zending post in het binnenland vertrekt, rij ik verder via Frans Guyana, naar de monding van de Amazone in Brazilie. Ook dit wordt weer een barre tocht met veel slechte wegen en vaak in kano's rivieren oversteken. 
Met een grote rivierboot steek ik de Amazone over en kom uit in Belem. Van Belem, via San Luis, Fortaleze, Natal, Recife naar Salvador. Een paar keer ga ik het binnenland in maar verder volg ik de kust tot Rio de Janeiro. Vanaf Curitiba ga ik via Igazu door Paraguay naar Noord-Argentinie. Waar ik de Chaco vlakte oversteek richting de Andes. 
In Salta maak ik me klaar voor de oversteek van het Andesgebergte. Ik kom hierK'Fir tegen, een IsraŽliŽr, die ook de oversteek maken wil. We besluiten samen te gaan. Na een kleine testrit in het Argentijnse Andesgebergte, rijden we richting de hoogvlaktes van Bolivia. Bij het zoutmeer van Uyuni maken we met een groep van acht andere motorrijders een tocht van een week door de omgeving. Terug in Uyuni gaat het verder langs Potosi, Sucre, Cochabamba, naar La Paz. Hier gaan K'Fir en ik ieder een eigen kant op en vervolg ik mijn weg langs het Titicacameer via Puno (Peru) de Andes over naar Arequipa. 
Verder langs de kust naar Lima, waarvandaan ik terug naar Nederland ben gevlogen. De motor staat gestald bij de South American Explorers Club (www.samexplorer.org) in de schuur, te wachten op verdere avonturen.....
interesse? hij is te koop!!!

De cijfers

30.585 kilometer
1700 liter benzine
10 landen
5 verschillende talen
meeste gereden km per dag 850 km
hoogste bergpas 5218 m (Bolivia)
laagste tempratuur -28 graden 
hoogste tempratuur 52 graden
 
De machine

Yamaha XT 600Z Tenere. 595 cc, 1 cilinder, luchtgekoeld.

Standaard vering
Metzeler Enduro III Sahara banden voor en achter
motorcross binnenbanden
elektrische start, en kickstart
Hepco & Becker kofferset, elephantenman tanktas

Reparaties onderweg

 

Bagage

lichtgewicht koepeltent en slaapzak
benzinebrander, en pannenset

De Route

 

Dankwoord

 

bovenkant pagina    terug naar overzicht    >> naar reisverslag week 1 >>